Aanbevolen: zo mooi en ontroerend geschreven!

Een halve dochter...

vrijdag 17 november 2017

30 juni 2017 was het dan eindelijk zover. Na een serie gesprekken met de psycholoog had ik groen licht gekregen van het genderteam van VUmc om te starten met de hormoonbehandeling. Ik was weliswaar al anderhalf jaar aan de anti-conceptiepil via mijn huisarts, maar nu kreeg ik ook eindelijk 'cyproteronacetaat' (leuk woord voor galgje) om dat vermaledijde testosteron onschadelijk te maken. Maar voor je daadwerkelijk start, worden eerst vier buisjes bloed afgenomen (ik wist niet eens dat ik zoveel bloed had ;-) ) om een nulmeting te hebben. Allerlei stoffen in je bloed worden gemeten, variërend van gamma gt, kreatinine, glucose, hematocriet tot cholesterol en natuurlijk testosteron (mannelijk hormoon) en oestradiol (vrouwelijk hormoon). Na zo'n drie weken zouden de uitslagen zichtbaar zijn in mijn digitale medisch dossier. Toen ik de notificatie in mijn e-mailbox ontving, ben ik direct gaan kijken naar deze bloeduitslagen. Ik was natuurlijk vooral geïnteresseerd in de bloedwaarden van oestradiol en van testosteron. Bij de nulmeting bleek de waarde van oestradiol aan lage kant: minder dan 20 pmol/liter, waar deze waarde bij biologische vrouwen schommelt tussen de 184 en de 367 pmol/liter, ondanks het slikken van de anti-conceptiepil gedurende anderhalf jaar!? En desondanks hadden zich al lichamelijke veranderingen gemanifesteerd dankzij deze anti-conceptiepil (waaronder de vorming van borstklierweefsel) en dat stemde mij wel positief. Ik was meer verbaasd over de hoeveelheid testosteron in mijn bloed: 2,9 nmol/liter, waar deze normaliter schommelt tussen 0,8 en de 2,0 nmol/liter??? Ik was niet de enige die verbaasd was over deze hoge testosteronwaarde in mijn bloed. Ook mijn omgeving kon niet geloven dat ik een 'testosteronbom' was. Ik ben allesbehalve een macho, agressie is een woord dat in mijn vocabulaire niet voorkomt en qua spierontwikkeling ben ik een regelrecht ontwikkelingsland. Ik nam mij voor om opheldering te vragen aan mijn specialist bij de volgende afspraak, te weten 19 oktober 2017. Tijdens die afspraak werd ik eerst lichamelijk onderzocht, waarna ik haar vroeg of mijn dosis cyproteronacetaat niet moest worden verhoogd gezien de hoge testosteronwaarde in mijn bloed. Dit keer was het de endocrinoloog die verbaasd was en aangaf dat mijn testosteronwaarde voor een nulmeting juist aan de lage kant is. De normaalwaarde waar ik aan refereerde bleek die van biologische vrouwen te zijn en niet die van biologische mannen. Bij mannen ligt die waarde namelijk tussen 15 en 30 mol/liter! "Voor de wet - en dus ook voor het VUmc - ben je een vrouw en word je dus vergeleken met de waarden zoals die gelden voor (biologische) vrouwen." Tja, logisch natuurlijk. Met andere woorden, de waarde van 2,9 is weliswaar voor biologische vrouwen iets aan de hoge kant, maar voor een nulmeting best laag gezien het feit dat ik als man ben geboren. Kortom, waarschijnlijk heb ik altijd al weinig testosteron in mijn systeem gehad en ja, dat past inderdaad beter bij het beeld dat ik van mezelf heb. Eigenlijk ben ik dus altijd al een meisje geweest, niet alleen qua genderidentiteit, maar ook qua hormoonhuishouding ;-). Inmiddels slik ik ruim vier maanden cyproteronacetaat en is de bloedwaarde van testosteron verder gedaald naar 0,8 nmol/liter en daarmee zit ik aan de onderkant wat voor biologische vrouwen normaal is. Joehoe!

Liefs, Remke xxx

zaterdag 21 oktober 2017

Bestemming bereikt!

Het zal jullie niet zijn ontgaan dat ik mij de laatste tijd op het bloggersfront erg rustig heb gehouden. Deels vindt dat zijn oorzaak in de voorbereidingen van mijn verhuizing naar Alphen aan den Rijn, deels in de verhuizing zelf en alles wat daar bij komt kijken. Maar belangrijker is dat ik naar mijn gevoel de reis naar mezelf heb afgerond. Ik heb jullie de afgelopen jaren (vanaf begin 2014) deelgenoot gemaakt van de interne worsteling, de zoektocht naar mijn ware ik en de gevolgen daarvan voor mijn directe omgeving. Die worsteling en zoektocht zijn inmiddels afgerond. Ik heb mezelf gevonden: ik ga sinds 6 juni 2016 (0606) door het leven als Remke Charlotte Verdegem, geslacht vrouw, op basis van de 'transgenderverklaring', die ik 31 mei 2016 heb verkregen na een twee uur durend gesprek met een psycholoog. Daarmee is feitelijk een einde gekomen aan mijn queeste. Ik had van een professional de bevestiging dat ik inderdaad bij mijn geboorte het verkeerde lichaam heb gekregen van moeder natuur (en bedankt hè). Dat wist ik zelf natuurlijk al lang, maar het is fijn, en in dat geval ook noodzakelijk, dat een professional dat bevestigt.
In oktober 2016 had ik vervolgens mijn intake bij VUmc/genderkliniek, omdat ik de via mijn huisarts reeds gestarte hormoontherapie (vrouwelijke hormonen) wilde uitbreiden met anti-testosteron om af te komen van die vermaledijde mannelijke hormonen. Na 4 van de doorgaans 6-10 gesprekken met de pyscholoog was ook zij overtuigd van de diagnose 'genderdysforie' en mocht ik starten met de door VUmc nauw gemonitorde hormoontherapie.
Waar mijn worsteling met mezelf een happy end kende met de erkenning 'transgender' te zijn en met de wijziging voor de wet van mijn voornamen en geslacht, kende de worsteling met mijn directe omgeving een minder gelukkige afloop. De relatie met mijn partner heeft deze worsteling helaas niet overleefd. Heel verdrietig om na ruim 37 jaar lief en leed te hebben gedeeld, uit elkaar te moeten gaan, maar gelijktijdig - althans in ons geval - een onvermijdelijke uitkomst.
Tijdens deze worsteling en zoektocht heb ik heel veel steun van jullie mogen ontvangen en daar wil ik een ieder heel hartelijk voor bedanken. Het eindresultaat zou weliswaar niet anders zijn geweest, maar het voelde wel heel fijn om deze weg niet alleen af te leggen, maar met jullie als supporters langs de kant van de weg.
Natuurlijk zijn er nog wat open eindjes, zoals de afweging al dan niet logopedie en al niet niet een borstvergroting, maar dat zijn voor mij geen cruciale keuzes die de kern van mijn wezen raken.
Wat ik met deze blog - met daarin nog mijn oude naam  - ga doen weet ik nog weet. Wellicht neem ik er afscheid van en stop ik hier met bloggen, wellicht blijf ik hier gewoon melding maken van de wederwaardigheden waar ik als mens én transgender mee word geconfronteerd. En misschien ga ik op deze blog - op verzoek van velen- Indische gerechten uit de doeken doen.
Hoe dan ook, het ga jullie goed!

Liefs, Remke xxx

donderdag 28 september 2017

Key-day...

Het is een behoorlijke tijd stil geweest rond mijn persoontje, althans op deze blog. Ik ben de afgelopen weken erg druk geweest met het voorbereiden van mijn verhuizing van Zoetermeer naar Alphen aan den Rijn. Emotioneel best een grote stap, want ik heb meer dan 40 (!) jaar in Zoetermeer gewoond. En mijn beide kinderen wonen ook in Zoetermeer, al zal mijn dochter ook regelmatig bij mij wonen. Maar de woning die ik in het voorjaar bezichtigde, voelde direct zo goed dat ik wist dat ik hier wilde gaan wonen. Rationeel kan ik het niet onderbouwen, maar ik voelde dat dit huis voor mij was bestemd. En zo geschiedde.
Vrijdag 15 september jl. rond 9:15 uur kreeg ik bij de notaris de sleutels overhandigd door de voormalige eigenaar en stapte ik in mijn auto om mij richting Alphen aan den Rijn te begeven. Ik opende de deur van mijn nieuwe woning en stapte naar binnen. En terwijl ik maanden had uitgekeken naar dit moment, viel het mij - onverwacht - erg zwaar. De woning rook naar iemand anders en zag het er leeg heel anders uit dan toen de woning bezichtigde. Maar het was vooral het besef dat tot mij doordrong dat de scheiding nu echt definitief was, this was it! 1 november 2015 besloten we uit elkaar gegaan, maar tot en met donderdag 14 september woonden we gewoon samen, sterker, we sliepen nog samen (ja, wel geheel platonisch). Vooral het besef dat het nu definitief over was, dat er nu een einde was gekomen aan een tijdperk van 37 jaar, maakte dat ik moeite had om met plezier vooruit te kijken en mij aan te zetten tot de eerste klus, het witten van mijn toekomstige slaapkamer. Gelukkig kreeg ik zaterdag hulp van 3 vrienden van de mannelijke kunne bij het verhuizen en het klussen, waarmee het gevoel van melancholie plaats maakte voor enthousiasme. Langzaam zag ik de woning veranderen in de woning die ik in het voorjaar voor ogen had. En nu, twee weken later is de inrichting voor een groot deel klaar, op de gordijnen [vandaag besteld voor woon- en eetkamer] en de vele afwerkklusjes na. Ik voel mij er helemaal thuis en op mijn gemak, ook in de wijk. En wat (gelukkig) niet is veranderd: ook hier staren de mensen mij aan. Niks nieuws onder de zon... ;-)

Liefs, Remke xxx

donderdag 20 juli 2017

Een halve dochter...

Dit keer geen blogpost van eigen hand, maar een stuk geschreven door Wisanne van 't Zelfde, masterstudent Journalistiek en Media aan de Universiteit van Amsterdam, naar aanleiding van het verschijnen van de rapportage van het Centraal en Cultureel Planbureau (mei 2017) over de positie van transgender personen in Nederland. Uit dat rapport komt naar voren dat transgenders het lastig hebben op de arbeidsmarkt en op de arbeidsvloer. Dit geldt met name voor transvrouwen. Wisanne besloot hier een artikel aan te wijden door een transgender te interviewen over zijn/haar ervaringen op de werkvloer. Ik was een paar weken geleden reeds geïnterviewd door een journaliste van Trouw naar aanleiding van de rapportage van het SCP en Wisanne had mijn naam gekregen van deze journaliste. Het artikel van Wisanne heeft een wat afwijkende vorm: is vooral verhalend geschreven. Ik vind het persoonlijk een heel mooi verhaal geworden, waarbij ik regelmatig een traantje moest wegpinken, zo terugkijkend op mijn leven...


Een halve dochter
Wisanne van ’t Zelfde

Remke Verdegem (1959) kijkt op haar horloge. Het is 6 uur. Tijd om naar huis te gaan, weet ze. Ze zit al sinds kwart over 7 in haar kantoor van het Nationaal Archief in Den Haag. Ze is alleen. Haar collega Yvette Hoitink (1975), die aan het bureau tegenover haar zit, is allang naar huis. Terug naar haar gezin, naar haar privéleven. Maar het privéleven van Remke speelt zich af op kantoor. Dat is de plek waar ze zichzelf kan zijn. Remke staat op. Ze kijkt in de spiegel. Twee opgemaakte ogen kijken terug.
Remke steekt het plein bij Den Haag Centraal over en loopt naar de trein die haar naar haar huis in Zoetermeer zal brengen. Korte tijd later staat ze voor haar voordeur. Ze diept haar sleutel op uit haar broekzak. Nog even kijkt ze naar haar paarse nagellak. Paars is haar lievelingskleur. Terwijl ze de deur opent, luistert ze scherp. Behoedzaam stapt ze naar binnen. Vanuit de slaapkamers van haar zoon en dochter klinkt muziek. Dan is de kust veilig. Remke rent de trap op, de badkamer in, doet de deur op slot. Weer gelukt.
Ze kijkt in de spiegel. Twee opgemaakte ogen kijken terug. Uit het badkamerkastje pakt ze make-upremover. Nog een keer kijkt ze in de spiegel. Dan veegt ze met snelle halen haar gezicht schoon. De nagellak laat zich wat lastiger verwijderen. Remke poetst door. Het moet eraf. Eraf. Als ze klaar is, kijkt ze in de spiegel. Twee verdrietige ogen kijken terug. Ze opent de badkamerdeur. Precies op dat moment stapt haar zoon uit zijn slaapkamer. “Hé, papa!”

Toen Remke geboren werd, wisten haar ouders niet dat zij een meisje was. Ze lieten haar inschrijven als Remco Verdegem. Zelf wist Remke het maar al te goed. Ze was niet zo stoer als haar twee broers. Niet dat ze dat wilde zijn. Wat had ze daaraan? Zij had interesse in heel andere dingen. Maar Remke vertelde niemand dat ze een meisje was. Zelfs niet aan haar moeder, die haar altijd heel subtiel wees op radio-uitzendingen over transgenders. Toen Remke rond haar twintigste verkering kreeg met een meisje, vertelde ze over haar voorliefde voor vrouwenkleding. Begreep haar vriendin haar? In ieder geval vond ze het goed dat Remke af en toe naar een verenigingsavond van Transseksualiteit en Travestie ging. 
In 1979 startte Remke met een opleiding Andragologie aan de Universiteit van Amsterdam. Wat dat is? De leer van het begeleiden van volwassenen naar autonomie. Na een ICT-studie ging Remke aan de slag bij de ICT-afdeling van het Nationaal Archief. Een echte mannenwereld. Jacqueline Slats (1963), haar leidinggevende, had na een jaar of tien door dat Remke eigenlijk geen man was. Zelfs al stelde ze zich voor als Remco en was ze kalend. Make-up. Heel subtiel. Maar toch. Make-up. Schoenen met hakken. Geen hoge hakken. Maar toch. Hakken. 
Jacqueline ging vragen stellen. Lastige vragen. Nu tien jaar geleden. En toen vertelde Remke het. Dat ze wel een man is, maar toch houdt van make-up en vrouwenkleding. Dat haar twee kinderen haar wel als papa zien, maar dat ze nooit zichzelf kan laten zien aan hen. Dat ze iedere dag de trap op rent naar de badkamer. Stiekem, zodat de kinderen haar make-up niet zien. Voor de kinderen is ze papa. En dat wil ze zo graag blijven. Voor hen.
My god, hoe vermoeiend moet dat zijn, dacht Jacqueline. Twee levens in één leven. Twee identiteiten in één lichaam. Een dubbelleven. Jacqueline wist niet veel over transgenders. Ze kende er niet een, behalve Remke dan nu. Maar Jacqueline leerde veel bij. Remke hield haar mond tegenover haar ouders, haar broers, haar kinderen. Om hen te beschermen. En uit angst. Angst voor afwijzing. Maar met Jacqueline kon ze goed praten. 
Natuurlijk zagen haar collega’s ook de nagellak van Remke. En de make-up. Ook Yvette Hoitink. En toch had ze niet door dat de Remco die ze kende eigenlijk een vrouw wilde zijn. Die make-up, het hoorde bij hem. En ze accepteerde dat. Zonder er over na te denken. 
Ongeveer vijf jaar geleden had ze een gesprek met een collega. Over transgenders. Yvette vertelde dat ze geen transgenders kende. “Maar je kent Remco toch?”, riep de collega uit. “O, vandaar die nagellak en oogschaduw”, zei Yvette. Ze had er gewoon nooit bij stilgestaan. En zo ging Remkes transitie door, eigenlijk zonder dat iemand het in de gaten had. 
In 2009 kregen alle werknemers een cursus over sociale media. En de opdracht een blog te beginnen. Remke blogde mee. Eerst over haar digitale activiteiten en haar jeugdliefde die contact met haar had opgenomen. Daarna over haar onzekerheid. Haar gevoel anders te zijn. Haar gevoel transgender te zijn. Haar gevoel een vrouw te willen zijn. Collega’s volgden haar blog. En snapten toen dat de Remco die ze kenden eigenlijk geen Remco was. Maar Remke, ook al hadden ze toen nog nooit van die naam gehoord.
Steeds vaker liet Remke haar mannenkleding in de kast hangen en kwam in genderneutrale kleding naar haar werk. Een skinny jeans. Een truitje, waarvan je niet kon zeggen of het voor een vrouw of voor een man was gemaakt. Langzaamaan maakte de skinny jeans plaats voor een rokje. De cowboyschoenen werden vervangen door sandaaltjes. Iedere ochtend kwam Yvette Remke tegen in het damestoilet. Draaiend voor de grote spiegel. Keurend. “Hoe staat me dit?”, vroeg ze dan aan Yvette. 
De meeste collega’s reageerden positief op de transitie van Remke. Een mannelijke collega verscheen plotseling ook met nagellak op het werk. “Waarom doe je dat?”, vroeg Jacqueline. “Voor Remco, een beetje mental support”, was het antwoord. Een andere man stapte op Remke af. “Jeetje, wat tof dat jij jezelf durft te zijn. Ga daar mee door.” Collega’s van wie een kind transgender is, vroegen Remke om advies.
En toch. Zoals in iedere organisatie waren er ook collega’s die de situatie moeilijk vonden. Een mannelijke collega zei tegen Jacqueline dat het toch echt niet kon. Een opgemaakte man met een kaal hoofd. Wat moesten de relaties daarvan denken. “Dat vind ik echt jouw probleem”, antwoordde Jacqueline. “En ik ga er ook niets mee doen.” Sommige collega’s vonden het ongemakkelijk. Praat er dan met Remco over, was Jacquelines advies. 
Het enige wat Jacqueline echt moeilijk vond, was een collega die er lacherig over deed. Hij noemde Remke een vreemde vogel. “We zijn toch allemaal vreemde vogels”, zei ze tegen de betreffende collega. “Jij net zo goed.” Met Remke besprak ze deze reacties niet. De negatieve reacties waren toch maar op één hand te tellen. 
Uiteindelijk besloot Remke een pruik te dragen. En toen was ze helemaal vrouw. Het plaatje klopt nu, dacht Yvette. Op haar blog organiseerde Remke een prijsvraag. Wie bedacht haar nieuwe naam? De naam moest wel op Remco lijken. En zo werd het Remke. Moeilijk voor Yvette, wier man Remco heet. Die naam ligt altijd voorin haar mond. Maar ze doet haar best. Net als haar collega’s. De meeste dan. Als tweede naam koos Remke Charlotte, naar haar overleden moeder. De moeder die op jonge leeftijd overleed en nooit geweten heeft dat ze een dochter heeft. Maar misschien toch wel. Moeders weten alles.
Ook voor Remke zelf was het even wennen. Vrouw zijn. Samen met Yvette liep ze naar een restaurant vlakbij kantoor. “Wat heb ik het toch koud”, zei Remke. “Ja, dat komt omdat je nu vrouw bent, vrouwen hebben het altijd koud”, was Yvettes antwoord. Dat kan toch niet, dacht Remke hardop. Alleen omdat ik nu rokjes draag en make-up op heb? Yvette keek haar aan. “Maar je slikt nu toch hormonen?” 
Voor haar collega’s was ze Remke. Maar haar vader noemde haar nog steeds Remco. Omdat hij geen Remke kende. Daarom belde Remke op een lentedag in 2014 haar vader, die al in de tachtig was, op. Ze spraken af om te lunchen. Die ochtend kleedde Remke zich als zichzelf. Enkellaarsjes met kleine hakjes, sieraden, make-up, nagellak. Zodat ze niet in de verleiding zou komen niets te zeggen tegen haar vader. Zodat er geen weg terug meer zou zijn. Zenuwachtig drukte ze op de bel naast de voordeur. Haar vader deed open. “Hallo Remco, kom binnen.”
Ze dronken koffie. Remke was nerveus. Zag hij niets aan haar? Blijkbaar niet. Tot het moment dat ze zijn nieuwe telefoon van hem aanpakte. “Je draagt nagellak.” En zo vertelde Remke haar verhaal. Over haar jeugd, waarin ze met niemand kon delen dat ze liever een meisje wilde zijn. Over haar liefde voor nagellak, vooral voor paarse nagellak. Over haar eenzaamheid, maar ook over de steun die ze kreeg op haar werk. En haar vader luisterde. Hij was verbaasd. Had nooit iets gemerkt.
Maar het maakte voor hem geen verschil, zei hij. En ze had het best eerder mogen vertellen. Zo ruimdenkend was hij echt wel. Remke hoorde hem aan. Allerlei gevoelens vochten om voorrang. Opluchting. Verbazing. Vreugde. “Eigenlijk”, vertrouwde hij haar toe, “heb ik altijd al een dochter willen hebben. En nu heb ik een halve dochter.”  

Remke Verdegem kijkt op haar horloge. Het is 5 uur. Tijd om naar huis te gaan, weet ze. Ze zit sinds half 9 in haar kantoor van het Nationaal Archief in Den Haag. Tegelijk met haar collega’s gaat ze weg. Terug naar haar dochter, die bij haar woont sinds ze scheidde van haar vrouw. Terug naar haar privéleven. Thuis. Daar speelt zich het privéleven van Remke af. Dat is de plek waar ze zichzelf kan zijn. Remke staat op. Ze kijkt in de spiegel. Twee opgemaakte ogen kijken terug.
Remke steekt het plein bij Den Haag Centraal over en loopt naar de trein die haar naar haar huis in Alphen aan den Rijn zal brengen. Korte tijd later staat ze voor haar voordeur. Ze diept haar sleutel op uit haar broekzak. Nog even kijkt ze naar haar paarse nagellak. Paars is haar lievelingskleur. Terwijl ze de deur opent, luistert ze of ze haar dochter hoort. Vanuit de slaapkamer van haar dochter klinkt muziek. Remke loopt de trap op. Precies op dat moment stapt haar dochter uit haar slaapkamer. Remke lacht naar haar. “Wat vind je van de rok die ik vandaag draag?”

zaterdag 10 juni 2017

Naar aanleiding van het aanvragen van een arbeidsongeschiktheidsverzekering bij Loyalis heb ik een hele waslijst aan (medische) vragen moeten beantwoorden. Dat heb ik netjes een week of twee geleden gedaan. Toen vandaag een enveloppe van Loyalis op de deurmat plofte dacht ik: dat zal de polis zijn. Het is geregeld, mooi.
Niets bleek minder waar! Naar aanleiding van mijn ingevulde vragenlijst blijkt Loyalis zeer geïnteresseerd in mijn rugklachten (in de afgelopen 40 jaar ben ik 4 of 5 keer bij een fysiotherapeut geweest), in mijn 'transgenderschap' (ja, serieus, dat woord werd door hen gebezigd) en in mijn psycho-mentale problemen (nooit geweten dat ik die had! En daar heb ik ook zeker geen melding van gemaakt in die vragenlijst). Was getekend, de adviserend geneeskundige van Loyalis!?
Ik wist niet wat ik las: mijn transgender-zijn werd letterlijk aangeduid als een ziekte, een aandoening, een gebrek of een klacht! Was die adviserend geneeskundige van Loyalis nu helemaal gek geworden. In welke eeuw denkt die meneer (ik weet dat het een meneer is) dat we leven?  En waar haalt deze figuur het recht vandaan om mijn transgender-zijn te duiden als een ziekte, een aandoening, een gebrek of een medische klacht? Waarschijnlijk beschouwt Loyalis homoseksualiteit ook nog als een ziekte. Als klap op de vuurpijl word mij gevraagd aan te geven sinds wanneer ik 'deze aandoening' heb??? Weet deze adviserend geneeskundige dan echt niet dat de kern van transgender-zijn is dat je bent geboren in het 'verkeerde' lichaam en dat het niet iets is dat je in de loop der jaren opdoet als ware het een verkoudheid of een zomergriepje.
Ik ben boos, teleurgesteld en verdrietig over zoveel onbegrip en onwetendheid bij deze verzekeraar en dan met name bij deze persoon die door moet gaan als adviserend geneeskundige en die mijn dossier moet beoordelen. Dit deelaspect van mij - ja, ik ben een transgender, maar ik ben op de eerste plaats een mens - wordt nu ten onrechte gemedicaliseerd. Het transgender-zijn heeft helemaal niets van doen met het risico arbeidsongeschikt te worden. Deze vragen worden - naar ik verwacht - toch ook niet gesteld aan cisgenders? Ja, meneer de adviserend geneeskundige, zoek op Google maar op wat dat woord betekent!
En tenslotte wenst deze adviserend geneeskundige, wiens naam ik uit respect niet zal noemen, dat ik hem machtig om contact op te nemen met mijn huisarts, mijn bedrijfsarts en mijn behandelend specialist. Ik heb werkelijk geen idee aan welke specialist wordt gerefereerd, maar dat terzijde. Ik ga maandag eerst maar eens bellen met Loyalis en het liefst wil ik de betreffende adviserend geneeskundige spreken. Gelukkig heb ik de zondag om weer kalm te worden, want op dit moment ben ik echt boos en dat overkomt mij niet snel!

Liefs Remke xxx

zondag 4 juni 2017

Na onze studiereis naar San Francisco en Palo Alto eind maart, was het plan om de resultaten van die studiereis terug te koppelen naar de rest van het personeel van het Nationaal Archief op een zogenoemde 'maandagochtend presentatie' die van 9 tot 10 uur zou plaatsvinden. We hadden alle vier ons eigen deel van de presentatie voorbereid en die betreffende maandagochtend zouden we de vier presentaties integreren. Onze directeur stelde voor om extra vroeg (rond 8:15 uur) bij elkaar te komen om dat te doen. Hij keek ons aan aan en vroeg mij of dat een probleem was. Nou nee, antwoordde ik, want dan zit ik normaliter al een uur achter mijn bureau. Op de vervolgvraag van de directeur hoe laat ik dan in de middag naar huis ga, moest ik even nadenken. Niet omdat ik het antwoord niet wist, maar meer omdat ik niet wist of ik dat antwoord wel wilde delen. Na een korte aarzeling gaf ik aan rond 17. 30 - 17:45 naar huis te gaan.
Het uitspreken hiervan ten overstaan van mijn collega's was wel een soort van wake-up call. Hoe heb ik het zo ver kunnen laten komen? Ik ben weliswaar geen psycholoog, maar de verklaring is niet al te ingewikkeld: ik heb mezelf jaren op mijn werk gestort om maar vooral niet het hoeven 'voelen'. De gevoelens van frustratie, verdriet en onmacht wilde ik niet toelaten tot mezelf, omdat ik niet kon instaan voor de gevolgen. En dan is werk, en ik heb nog een leuke baan ook, een prima bezigheid om mij volledig op te storten. Ik maak inderdaad lange dagen: ik ga vroeg naar mijn werk, blijf lang hangen, kom laat thuis, schuif aan tafel aan voor het avondeten en rond 22:00 uur zoek ik mijn bed op, want om 5:45 uur gaat de wekker weer. Een prima aanpak om mijn gevoelsleven onder controle te houden. Want laten we wel wezen, dat heb ik best lang volgehouden (een jaartje of 30), maar uiteindelijk laten die gevoelens zich niet voor eeuwig onderdrukken; de vulkaan begon te borrelen en ik kon uiteindelijk niet anders dan mijn ware gevoelens geleidelijk aan de ruimte te geven. Ik gaf ze bij wijze van spreken een vinger, maar ze namen mijn hele hand, wat zeg ik, beide handen. En de vrouwelijke hormonen die ik inmiddels was gaan slikken kozen overduidelijk partij voor mijn ware gevoelens, die via de uitbarstende vulkaan naar buiten werden geschoten, ongecontroleerd. Een kennis van mij sprak gekscherend over 'weekmakers', want inderdaad, door die vrouwelijke hormonen kan ik sindsdien de waterlanders maar met moeite binnen houden en dat is prima. Ik heb lang genoeg mijn gevoelens weggedrukt.
Ik probeer sinds kort mijn leven wel te beteren door normale werkdagen te draaien van 9 uur (ik werk 4x9 uur). Niet dat dat direct slaagt, maar vorige week lukte het mij zowaar om de werkdagen te beperken tot 9:15 uur en 9:30 uur  ;-)
En afgelopen donderdag heb ik zelfs mijn werklaptop op mijn werk achtergelaten; dat doe ik anders nooit. Kortom, ook deze transitie geef ik langzaam aan handen en voeten. Ja, ik was/ben een workaholic, maar nu ik weet wat daar achter zit, kan ik er beter mee omgaan en het langzaam afbouwen en een begin maken met het genieten van het leven als Remke. En dat is best nog een hele opgave, want de weg van Remco naar Remke was een lange en een moeizame, maar de weg van workaholic naar levensgenieter is zeker niet korter, al ga ik mijn stinkende best doen deze weg wel sneller af te leggen. En als hardloper moet dat toch lukken ;-)

Veel liefs,  Remke xxx

vrijdag 12 mei 2017

Zo lief...

Maandag 8 mei jl. ben ik geïnterviewd door dagblad Trouw naar aanleiding van het uitkomen van een rapport van het Sociaal en Cultureel Planbureau, waaruit blijkt dat het aantal wijzigingen in geslachtsregistratie sterk is toegenomen, maar dat transgenders nog altijd een kwetsbare groep zijn: transgenders zitten vaker dan gemiddeld zonder baan en hebben gemiddeld een laag inkomen. Dagblad Trouw had mijn naam doorgekregen van Transgenders Netwerk Nederland, waar ik ambassadeur ben, en wilde van mij weten hoe ik mijn transitie heb aangepakt en hoe mijn omgeving, zowel privé als zakelijk, daarop heeft gereageerd. De neerslag van het interview, dat dinsdag 9 mei uitkwam, vind je hier: https://www.trouw.nl/samenleving/forse-toename-van-het-aantal-transgenders~a744689c/
Hoe het mij in mijn privéleven is vergaan, dat hebben jullie in mijn blogposts kunnen lezen. Met mijn werkomgeving, te weten het Nationaal Archief in Den Haag waar ik als IT'er werkzaam ben, heb ik het enorm getroffen: mijn collega's hebben mij gesteund in mijn proces;  nooit heb ik een onvertogen woord gehoord, integendeel. Ik moet er wel bij zeggen dat ik mijn collega's deelgenoot heb gemaakt van mijn transitie: zij hebben mij geleidelijkaan zien veranderen van Remco, hun 'mannelijke' collega in Remke, hun vrouwelijke collega. En nieuwe collega's weten natuurlijk niet beter. Die komen af en toe in oude stukken nog wel de naam Remco tegen en zullen vermoeden dat ik ooit als Remco door het leven ging. 
Toen ik de woensdag nadat Trouw was uitgekomen naar beneden ging om een cappuccino te bestellen - we hebben in de hal bij onze ingang een koffiebar die wordt gerund door vrijwilligers - werd ik enthousiast ontvangen door de dienstdoende vrijwilligster die eerst tegen mij zei:"Een cappuccino nietwaar? Om vervolgens te zeggen: "U stond gisteren in de krant hè?" Dat kon ik alleen maar bevestigend beantwoorden. Vervolgens zei deze dame tegen mij dat zij het zo leuk en moedig vond dat ik als transgender en als iemand die zij kende, in de krant stond dat zij daarom een cadeautje voor mij had gekocht. Een toilettastje met verschillende beauty producten. Ik stond perplex. Wat vond ik dat ontzettend lief van deze mevrouw, die mij overigens alleen kent van de cappuccino's die ik dagelijks beneden bestel. Mijn dag kon niet meer stuk! Wat was dat een lief gebaar!!!

Liefs, Remke xxx

;;